Bankdirecteur

Onlangs is hij overleden, de bankdirecteur, op hoge leeftijd. Ik zie hem nog op me afkomen in een zaal met allemaal studenten en hun familie. Of ik een Jansen was naar wie iemand (zijn zoon?) hem had verwezen.

Ik schrok ervan, van zo’n directe benadering. Ik wees ergens naar achter mij waar nog een of twee andere naamgenoten moesten zijn, en ging verder met m’n bier.

Tientallen jaren later schoot me opeens te binnen: hij had natuurlijk met mij willen praten! God allemachtig, wat had wel niet kunnen zijn, flitste het op. Bankdirecteur in spe? Ach. Maar dan wel een mooi pensioen, hè.