Alexander en Maria

Over zijn pensioen hoorde je hem niet klagen. Hij had een goed pensioen, en een toeslag omdat hij soldaat was geweest in de eerste maanden van de oorlog. Ja, voor de gepensioneerden werd in Polen goed gezorgd.

Zijn vader was (uit het huidige Wit-Rusland) naar Polen gevlucht omdat hij als poolssprekende katholiek door de communisten werd vervolgd. Zijn moeder heeft met de kinderen in 1917 nog een paar maanden in de cel doorgebracht. Tot ook zij weg mochten, naar de vrijheid. 

Helemaal opnieuw beginnen want hun landgoed met 200 hectare grond was onteigend. In de negentig is hij geworden. “Ich will sterben, aber ich kann nicht”, zei hij tegen ons. Zijn krachten namen steeds meer af maar zijn hart wist maar niet van ophouden.

En Maria, zijn vrouw?
Die had ook geen klagen over haar pensioen. En ze had $ 3.000 op de bank, op een speciale rekening die je in Polen in dollars mocht aanhouden. Verdiend met naaiwerk tijdens een verblijf in Amerika. Ze hadden meer aan pensioen dan menige Poolse werknemer toen aan loon, zo rekenden ze voor. Indrukwekkend kon hij, Alexander, verhalen over vroeger.

Ja, indrukwekkend zijn de herinneringen aan hem en Maria nog steeds.